چنان تنهای تنهایم، که حتی نیستم با خود.....

بذار تو حال خودم باشم!...

بذار یه لیوان نسکافه ی داغ دستم باشه، روی مبل کنار کتابخونه لم بدم و به آسمون بارونی اونور پنجره زل بزنم...گاهی نگاهم بلغزه روی گلهای قشنگی که تو تیمارشون میکنی...

بذار تمام دنیا رو با تمام مشکلات ریز و درشتش...با تمام آدمهای مهربون و نامهربونش، بذارم رو شونه ی تو...تو مثل کوه باش برام....

بذار فقط عاشقی کنم....فقط عاشقی...تمام عشقم و احساسم رو بریزم به پات و از تمام دنیا پرت باشم و در آغوش تو تاب بخورم فقط...

بذار دغدغه ی شب و روزم فقط تو باشی...

پی نوشت: خدایا....آرومم کن....