کاش میشد زندگی، مثل نوار ضبط صوت، پیش و پس میرفت، با چرخاندن خودکارمان...

کی سر از اینجا درآوردم...

کی دامن بلند گل گلی چین دارم رو، دمپاییهای قرمزم رو که رنگ لاک ناخونای پام بود، عوض کردم با این شلوار اتوکشیده شق و رق مردونه با نیم چکمه های زیپدار با فرم مردونه...

کی موهای رها در بادم رو، با کش محکم بستم و زیر مقنعه مخفی کردم و به جای پختن کیک و دوختن رنگها به هم، سر از این شرکت و این کارای مردونه درآوردم...

هر چقدر مستقل به نظر بیام،

هر چقدر قوی به نظر بیام،

اما من،

در درونم،

زنی زندگی میکنه که دوس داره وابسته باشه به عشق...

فقط...

...