دنیا همه هیچ و کار دنیا همه هیچ...

حالا هی قشنگترین فنجونای خونه رو تو کارتون گوشه کابینتا توی هفت تا سوراخ قایمش کن...برای یه روز خاص و مهمون خاص...

حالا هی قشنگترین پیرهن گلدار ابریشمی رو بذار آخر همه لباسا...جایی که دور از چشم باشه...برای یه روز ویژه...

حالا هی خوشبوترین عطر رو بذار تو قوطیش و بذار ته کشو و سالی ماهی یه بار دوتا پیس کوچولو بزن که مبادا تموم بشه...

رومیزی سفید و گلدوزی شده رو جمعش کن تا مبادا لک بیفته...

روتختی قلاب بافی مبادا خراب بشه...

مبلای سالن کهنه نشن...

.

انگار چه خبره؟؟؟؟؟

.

اون روز خاص و ویژه و متفاوت، همین امروزه...همین حالا...

.

همین حالاست که باید پاشی...

انگار که خاص ترین مهمون دنیا الان در رو باز میکنه و میاد داخل...

رومیزی سفیدت رو پهن کن...

قشنگترین سرویس عصرونه خوری رو که با یه دنیا عشق خریدی در بیار و بچین روش...

پیرهن گلدار ابریشمی رو تنت کن...

خوشبوترین عطرت رو بزن...

زیباترین آرایش رو بکن....

.

به دنیا اعتباری نیست...

.

امشبی را که درآنیم

غنیمت شمریم...

شاید ای دل...

نرسیدیم به فردای دگر...